Joomla ServiceBest Web HostingWeb Hosting

Članovi : 64535
Sadržaj : 8327
Broj pregleda : 6394229
Ko je na sajtu?
Imamo 53 gosta i 1 člana na mreži

RUSKI GENETSKI KOD U NEMAČKOJ


19.05.2013. / Akademediasrbija

Piše: Slobodan Maričić

Postoji jedna (tabu) tema o kojoj sami Nemci nikako ne govore rado, a tek nešto više počelo se govoriti pre desetak godina.

 Radi se o dogadjajima sa samog kraja Drugog svetskog rata i okupacije velikih delova nemačke od strane Crvene armije. Do sada je objavljeno dosta zvaničnih i nezvaničnih dokumenata o nasilju, progonima i maltretiranjima nemačkog civilnog stanovništva tokom perioda borbi i docnije u prvim danima sovjetske okupacije, pljački, ubistvima i silovanjima. Zvanični izvori ne pružaju precizne podatke o tome, dok se nezavisni istraživači i neka udruženja bave ovom temom detaljno i u brojkama.

Poznato je da se u jednom trenutku u Nemačkoj našlo oko 3,5 miliona ruskih vojnika koji su učestvovali u borbama protiv nacista i da je samo u operaciji za zauzimanje Berlina angažovano oko 1,8 miliona boraca Crvene armije. S tim u vezi nemački izvori navode da su ruski vojnici od ulaska na teritoriju Nemačke silovali skoro dva miliona nemačkih žena i devojaka. Ruski istoričari i zvaničnici ovoliki broj opovrgavaju navodeći da se za maltretiranje i silovanje civila u Crvenoj armiji kažnjavalo i smrću. Medjutim, imajući u vidu slične slučajeve na teritoriji Jugoslavije kroz koju je prošla Crvena armija, a kojih je prema zvaničnim izvorima bilo oko 3,5 hiljade, moglo bi se zaključiti da je u Nemačkoj kao neprijateljskoj zemlji, za razliku od savezničke Jugoslavije, taj broj svakako bio daleko veći. Uz to treba pomenuti i neke druge zemlje u čijem je oslobadjanju učestvovala Crvena armija, gde su takodje zabeleženi isti primeri.

Nemački izvori ( Statistische Anstaltsbüro ) govore da je krajem 1945. godine, okupirana Nemačka brojala 65,1 miliona stanovnika, a nakon podele na zone je u tkzv. Istočnoj zoni od tog broja živelo 18,5 miliona stanovnika. Do ponovnog ujedinjenja Nemačke broj gradjana Demokratske republike Nemačke DDR ( 1988) je iznosio 16,6 miliona, a Zapadnog dela 63,7 miliona. Prema podacima za 2011.godinu broj Nemaca u ujednjenoj Nemačkoj je iznosio 81,8 miliona.

Ako uzmemo kao relevantan podatak zasnovan na svedočenjima ( Wikipedia ) da je tokom 1945. godine u oblastima koje je zauzimala Crvena armija silovano dva miliona žena, zatim još 600.000 tokom borbi oko i u Berlinu, to znači da je bilo ukupno 2,6 miliona slučaja silovanja žena, od čega veliki broj njih više puta. Kako kažu nemački izvori još 1,4 milion slučajeva silovanja od strane vojnika Crvene armije je zabeležen prilikom povlačenja nemačke manjine iz sovjetskih oblasti ( U SSSR-u je pred rat živelo oko deset miliona gradjana nemačkog porekla ). To bi onda bilo ukupno 4 miliona slučaja silovanja nemačkih žena krajem rata. Medjutim, postoji i tvrdnja da je ovaj broj mnogo veći, jer je veliki broj žrtava ovo prećutao porodici.

Žrtve i svedoci navode da je više od desetak hiljada devojaka i žena izvršilo samoubistvo posle silovanja. Navodi se i podatak da je najmanje polovina silovanih osoba ostala u drugom stanju od čega je značajan broj posebno mladjih to utvrdio, tek kada je bilo kasno za prekid trudnoće. Opšta situacija sa zdravstvenom zaštitom uopšte je posle rata u Nemačkoj bila katastrofalna, a i (predratni ) zakoni koji su bili na snazi do 1948 godine su zabranjivali prekid trudnoće, osim u slučaju opasnosti po život. Tako su abortusi vršeni skriveno, čak i u krugu porodice i poznanika, što se često završavalo smrtnim slučajevima zbog nedostatka lekova, infekcija, nestručnosti itd. I zbog toga je najveći broj slučajeva trudnoće doveden do kraja, ali je zbog neželjenog poroda bilo mnogo slučajeva ostavljanja dece na javnim mestima pred ustanovama i sl. Ipak veliki broj dece je zadržan u porodicama.

Ukoliko bi se ovi podaci uzeli kao orijentir , može se zaključiti da je u Nemačkoj rodjeno u prvim godinama posle rata oko 1,8 miliona „ruske dece“ . Zanimljivo je da su se slučajevi slovanja nastavili i još nekoliko godina u sovjetskoj okupacionoj zoni, ali pritom treba istaći da silovanja i u Zapadnim okupacionim zonama ( američka, britanska i francuska takodje) nisu bila retkost. Zvanično je evidentirano da su američki vojnici silovali oko 12 hiljada Nemica, mada se procenjuje da je ovaj broj bio čak 50 hiljada. Zanimljivo da su za silovanja strogo kažnjavani crni vojnici, dok su belci najčešće oslobodjani optužbi. Pri tome je bilo čak skoro pet procenata slučajeva da su silovane osobe docnije ubijene od američkih vojnika, što je nije bio čest slučaj kod sovjetskih.

Statistički podaci govore da je krajem 1945. godine broj žena u Nemačkoj bio za sedam miliona veći od muškaraca. Do 1950. godine u Nemačku su se iz zarobljeništva u drugim zemljama vratila oko tri miliona vojnika, a iz Sovjetskog saveza, Jugoslavije, Poljske i dr., sve do 1955. godine još oko pola miliona, kažu državni izvori. Istovremeno je u Nemačku sve do sredine pedesetih stalno pristizala reka imigranata nemačkog porekla od čega je oko pola miliona do šezdesetih otišao u SAD i druge prekomorske zemlje.

Mnoge žrtve silovanja su svesno menjale mesto boravka, godine i datum rodjenja dece, što nije bilo teško u potpunom haosu zbog uništenja ili nestanka privatnih i službenih dokumenata, te su tako mnogi povratnici iz zarobljeništa saznali da su u medjuvremnu postali „sretni očevi“, što nije bilo teško prihvatiti jer sa svojim porodicama godinama nisu imali tokom zarobljeništa pogotovu u SSSR-u nikakve kontakte.

U sovjetskoj okupacionoj zoni do pedesetih ostalo je oko dva miliona vojnika , da bi taj broj 1990. godine u DDR-u iznosio oko milion vojnika i vojnih službenika. Visok procenat vanbračne dece bio je stalno prisutan u DDR-u sve do povlačenja Sovjeta iz ove zemlje, kao i broj dece koja su zbog neželjene trudnoće predavana sojalnim ustanovama. Veliki broj takve muške dece je izabran i upućen u specijalne domove za napuštenu decu u Istočnoj Nemačkoj i SSSR- u gde su se školovali za poverljiva mesta u službi sovjetske armije, KGB i druge tajne službe. Mnoga deca iz mešovitih brakova koji su se sklapali u DDR-u izmedju ruskih vojnika i oficira i „istočnih“ Nemica izabrali su da nakon ujedinjenja i povratka ruske vojske u otadžbinu, ostanu u ujedinjenoj Nemačkoj i ne idu u SSSR. Takvi brakovi su inače od pedesetih do osamdesetih godina u DDR-u bili jako primamljivi za Nemice, jer su donosili bolji standard i privilegije koje su imali sovjetski vojnici i oficiri.

I kada se izvede statistika, proizilazi da je u Nemačkoj posle ujedinjenja bilo najmanje dva miliona gradjana, čiji su očevi bili Rusi. Ukoliko bi se uzelo u obzir da je od rodjenja najvećeg broja, dakle u prvim godinama posle rata polovina te dece imalo 1,5 % potomaka, dolazi se do podatka da u Nemačkoj danas ima najmanje izmedju 3 i 4 miliona stanovnika sa sovjetsko-ruskim korenima.

Konačno kada su nakon ujedinjenja dve Nemačke promenjeni propisi za imigraciju stranaca iz evropskih zemalja uključivši i Rusiju koji imaju nemačke korene: nemački kao maternji jezik ili imaju nemačko prezime, mnogi od Rusa koji su imali daleke pretke u nemačkim doseljenicima u Rusiju, iskoristili su ovu mogučnost i uselili se bez velike procedure u Nemačku. Tako je po ovom osnovu došlo još preko sto hiljada Rusa i Ukrajinaca sa porodicama.

Danas je sasvim normalno čuti na ulicama nemačkih gradova ruski jezik, ruskih prezimena i imena u telefonskim imenicima je sve više, votka polako postaje vodeće piće, a ruski restorani visoke klase niču svakog dana. Rusija je odavno turistička destinacija za mnoge Nemce i simpatije za Rusiju rastu, da li zahvaljujući ruskom ekonomskom usponu ili genima i poslovici „ krv nije voda „ ostaje da se nagadja.



Podelite ovaj članak
Reddit! Del.icio.us! Mixx! Free and Open Source Software News Google! Live! Facebook! StumbleUpon! TwitThis Joomla Free PHP